The dancing body

The worship and glorification of the human body, is the message of ancient Greek art. The concept and essence of the body resulted to be identified with concepts as perfection, beauty, movement ... although the Greek sculpture is considered static, right? However, few can see that the proudly standing Kore (woman’s statue) is actually moving, dancing, and kept dancing all her way throughout the centuries, constantly found in art and fashion. The ptychosis (pleats) open up a space in which the body follows the flowing fabric, awakening the imagination, creating a perpetual motion picture. Ptychosis engage all the capacities of the body and all that it encompasses, beauty, strength, movement (because the body, in whatever form, is born and designed for movement) and gradually form a new, autonomous image. That is why the pleated garment has characterized modern dance (Isadora Duncan), free movement, in the contrary of "unnatural" ballet moves. Even later in prêt a porter and haute couture clothing, (Vionnet, Miyake, Kawakubo) the garment has a personality itself, as it is turning into a huge construction of folds, sometimes wearable and others not. The garment becomes a body, the body and the garment become together a work of art, just what it was in the very first place. What is a work of art? An object, although sometimes a specific form, encompassing emotions, a huge space for imagination, and the personality of the viewer- that is why the artwork is never, ever really static.

Η λατρεία και αποθέωση του ανθρώπινου σώματος, είναι το μήνυμα της αρχαίας ελληνικής τέχνης. Η έννοια του σώματος προκύπτει να ταυτίζεται με έννοιες όπως η τελειότητα, η ομορφιά, η κίνηση… παρόλο που η ελληνική γλυπτική θεωρείται στατική, σωστά; Λίγοι μπορούν όμως να δουν ότι η στατική Κόρη με το περήφανο παράστημα, κατά βάση κινείται, χορεύει, και συνέχισε να χορεύει καθ’ όλη τη διάρκεια των αιώνων, εβρισκόμενη συνεχώς στην τέχνη και τη μόδα. Οι πτυχώσεις ανοίγουν ένα χώρο στον οποίο το σώμα ακολουθεί το ύφασμα, ρέει και ξυπνά τη φαντασία, προς μια εικόνα αέναης κίνησης. Οι πτυχές πια παίρνουν τις ιδιότητες του σώματος και όλα όσα αυτό περικλείει, την ομορφιά, τη δύναμη, την κίνηση- γιατί το σώμα, σε όποια απεικόνιση κι αν το δει κανείς, γνωρίζει ότι είναι σχεδιασμένο, γεννημένο να κινείται- και αποτελούν μια καινούργια απεικόνιση αυτόνομη πια. Γι’ αυτό και έχει συνδυαστεί με το μοντέρνο χορό (Ισιδώρα Ντάνκαν), την απελευθέρωση δηλαδή του σώματος από την «αφύσικη» για το σώμα κίνηση του μπαλέτου. Ακόμα και στα ρούχα, (Vionnet, Miyake, Kawakubo) το ένδυμα έχει προσωπικότητα από μόνο του- μετατρέπεται σε μια τεράστια κατασκευή από πτυχώσεις, άλλες φορές φορέσιμη και άλλες όχι… Γίνεται δηλαδή το ίδιο το ένδυμα σώμα, και τα δυο μαζί σταδιακά ξανά ένα έργο τέχνης, γυρνά εκεί από όπου ξεκίνησε. Τι είναι το έργο τέχνης; Ένα αντικείμενο, πολλές φορές συγκεκριμένο, που περικλείει συναισθήματα, έναν τεράστιο χώρο για τη φαντασία και την προσωπικότητα του θεατή- γι’ αυτό και το έργο τέχνης δεν είναι ποτέ, μα ποτέ κατ’ ουσίαν στατικό.

Related posts...