The avant-garde fashion of Elsa Schiaparelli

There is no doubt that Elsa Schiaparelli (1890–1973) was one of the greatest fashion designers in history. She was the first female fashion designer to grace the cover of Time Magazine, she collaborated with avant-garde artists such as Surrealist Salvador Dalí and poet Jean Cocteau, she was the pioneer of experimental fashion design. Elsa Schiaparelli was the queen of prêt a porter, and “never before had the couture houses of Paris seen collections of futuristic designs crafted with innovation and inspired by the unconventional. Astrology, tattoos, paganism, the circus and of course Surrealist art were just a few of her collections varied themes”. The fashion rivalry of the era was epic … “Chanel vs Schiaparelli”. They both revolutionized the fashion world, but “a dress from Schiaparelli ranks like a modern canvas.” as Janet Flanner (The New Yorker’s Paris correspondent at the time) had said. The innovative advantage held by Schiaparelli was closely related to her modernist sensibilities and intimate familiarity with both the Dada and Surrealist art movements. Her collaborations with visual artists and intellectuals as Francis Picabia, Man Rey and Marcel Duchamp, affected mostly her innovative insight. Schiaparelli and many artists of her time held the belief that fashion and art share the same goals – “to enrich and deepen an understanding of the world that surrounds us”. Schiaparelli was the first to experiment with synthetic materials in couture, effectively turning her fashion creations into art. One of the most controversial and bizarre was called Rhodophane, a clear plastic related to cellophane. Schiaparelli used this material to create a floating insect necklace as well as a cape that apparently shattered like glass if handled improperly. Plus, she was the first to present clothes with visible zippers. No one can forget creations such the “Lobster Dress” “Shoe Hat,” and the “Tears Dress.” The last is a slender gown and veil patterned with Dalí’s trompe l’oeil rips and tears to give the illusion of lacerated flesh. “Dalí had some pretty crazy ideas and one of them revolved around the necrophiliac fantasy of the corpse who comes back to life with all the skin torn off,” (like in painting Necrophiliac Springtim, 1936). Jean Cocteau collaborated on two designs with Schiaparelli. One is an evening coat appliquéd on the back with a vase of flowers, whose contours also describe a couple puckering up for a kiss. The other is a jacket and skirt adorned with a woman’s tresses down one sleeve and an arm clutching a knot of ribbons across the front. “It makes you think of Cocteau’s heroine in La Belle et la Bête,” says Secrest.

Schiaparelli was at the top of the ultra-modern haute couture....and the one to whom the word "genius" is applied most often" (Time, NY)

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η Elsa Schiaparelli (1890-1973) ήταν μια από τις μεγαλύτερες σχεδιάστριες μόδας στην ιστορία. Ήταν η πρώτη γυναίκα σχεδιάστρια που κόσμησε το εξώφυλλο του περιοδικού Time, συνεργάστηκε με avant-garde καλλιτέχνες όπως ο σουρεαλιστής Salvador Dali και ο ποιητής Jean Cocteau, ήταν η πρωτοπόρος του πειραματικού σχεδιασμού μόδας. Η Elsa Schiaparelli ήταν η βασίλισσα της prêt a porter, και «ποτέ πριν δεν είχαν δει οι οίκοι υψηλής ραπτικής του Παρισιού συλλογές με φουτουριστικά σχέδια δημιουργημένα με καινοτομία και αντισυμβατική έμπνευση». Αστρολογία, τατουάζ, παγανισμός, το τσίρκο και φυσικά η σουρεαλιστική τέχνη ήταν μόνο μερικά από τα ποικίλα θέματα των συλλογών της". Η διαμάχη για τη μόδα της εποχής ήταν επική ... "Chanel εναντίον Schiaparelli". Και οι δύο έφεραν επανάσταση στον κόσμο της μόδας, αλλά "ένα φόρεμα από τη Schiaparelli κατατάσσεται σαν ένας σύγχρονος καμβάς», όπως είχε πει Janet Flanner (ανταποκρίτρια της εποχής για το New Yorker, στο Παρίσι). Το καινοτόμο πλεονέκτημα που είχε στην κατοχή της η Schiaparelli ήταν συνδεδεμένο με τις μοντερνιστικές ευαισθησίες της και την εξοικείωσή της τόσο με το Dada και τα σουρεαλιστικά κινήματα της τέχνης. Οι συνεργασίες της με εικαστικούς καλλιτέχνες και διανοούμενους όπως ο Francis Picabia, ο Man Rey και ο Marcel Duchamp, ενέπνευσαν την καινοτομία και τη διορατικότητά της. Η Schiaparelli όπως και πολλοί καλλιτέχνες της εποχής της, είχαν την πεποίθηση ότι η μόδα και η τέχνη διέπονται από ίδιους στόχους - " να εμπλουτίσουν και να εμβαθύνουν την κατανόηση του κόσμου που μας περιβάλλει». Η Schiaparelli ήταν η πρώτη που πειραματίστηκε με τα συνθετικά υλικά, ουσιαστικά μετατρέποντας τις δημιουργίες της υψηλής ραπτικής σε τέχνη. Ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα και παράξενα υλικά της ονομαζόταν Rhodophane, ένα διάφανο πλαστικό, παρόμοιο με το σελοφάν. Η Schiaparelli το χρησιμοποίησε για να δημιουργήσει ένα κολιέ εντόμων και μια κάπα που προφανώς θα έσπαγαν εάν δε φοριούνταν προσεκτικά. Επιπλέον, ήταν και η πρώτη που παρυσίασε ρούχα με φερμουάρ. Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει δημιουργίες όπως το “Lobster Dress” “Shoe Hat,” και το “Tears Dress”. Το τελευταίο είναι ένα λεπτό φόρεμα στολισμένο με την τεχνική trompe l'oeil του Dali για να δώσει την ψευδαίσθηση του σπαραγμένης σάρκας. "Ο Dali είχε κάποιες πολύ τρελές ιδέες και μια από αυτές ήταν γύρω από μια νεκροφιλιακή φαντασία ενός πτώματος που έρχεται πίσω στη ζωή με όλα το δέρμα του να αποκολλάται," (όπως στο έργο Necrophiliac Springtim, 1936). Ο jean Cocteau συνεργάστηκε για δύο σχέδια με τη Schiaparelli. Το ένα ήταν ένα βραδυνό απλικέ παλτό, με σχέδιο στην πλάτη ένα βάζο με λουλούδια- του οποίου το περίγραμμα επίσης αποκαλύπτει κι ένα ζευγάρι που φιλιέται. Το άλλο ήταν ένα σακάκι διακοσμημένo με τις τρέσες ως τα μαλλιά μιας γυναίκας στο μανίκι, και με ένα χέρι που κρατούσε ένα κόμπο κορδέλες. Θα σας κάνει να σκεφτείτε την ηρωίδα του Cocteau στην «Πεντάμορφη και το Τέρας», λέει ο Secrest.

Η Elsa Schiaparelli ήταν στην κορυφή του υπερσύγχρονου haute couture .... και εκείνη στον οποίο η λέξη «ιδιοφυΐα» εφαρμόζεται πιο συχνά (Time, Νέα Υόρκη)

Shoe Hat, 1938

Schiaparelli and Cocteau, 1937

Golden claws gloves, 1938

Bug necklace, 1938

Sceleton Dress, 1938

Schiaparelli and Dali, 1929

Tears Dress, 1938

Lobster Dress, 1937

Schiaparelli and Cocteau, 1937

Related posts...